Samaipata en Cochapompom

Vanuit Santa Cruz zijn we naar Samaipata gegaan. Samaipata is een klein dorp waaruit erg goede excursies te doen zijn. Erg leuk dorp inderdaad met rustig centrum en toch nog wel wat te doen. Daar hadden we het goedkoopste hostel tot nu toe. Te Samaipata hebben we een tocht gedaan door het national park Amboro, samen met een of andere Duitser. Als je mazzel hebt zou je papagaaien kunnen zien, apen en condors. Eindscore: 2 condors en 1 kolibrie! We waren niet zo heel enthousaiast over de tour want het bos waar we inliepen was een 'normaal' gematigd bos. Zoals we die thuis ook hebben zeg maar (maar dan wat minder vochtig).

In Samaipata zijn we ook naar het pre inca fort gegaan, wata prachtig was, maar heel veel was afgezet. Er was verteld dat we eerst naar het museum moesten, maar wij dachten dat die naast het fort was. Maar die was in Samaipata, dus we zijn achteraf naar het museum gegaan.

Vanuit Samaipata zijn we doorgegaan naar het volgende dorpje, Mairana, om daar de bus naar Cochabamba te pakken. De bus ging om 3 uur, dus dat betekende dat we om 2 uur 's nachts aankwamen hier. Ons werd geadviseerd om in de bus te blijven, omdat de buurt nogal onveilig was 's nachts. Om 6 uur de taxi gepakt en naar een hostel gepompt, daar wat geslapen en toen zijn we de stad ingegaan.

De markt hier (schijnbaar de grootste van zuid amerika krijgen we van iedereen te horen) is moeilijk groot. Het is meer gewoon een hele wijk vol met kraampjes op straat en binnenmarkten. heel vet. Morgen gaan we even terug om met de telelens foto's te maken van mensen. Vervolgens zijn we doorgegaan naar het beeld van cristus, bijna hetzelfde als in rio, maar dan groter :)

Daarna wilde we ons visum nog verlengen. Eigenlijk alleen misschien voor de extra stempel, maar het kan ook wel zijn dat we aan de eerste 30 dagen net niet genoeg hebben:

We gaan namelijk nog een dag of 5 La Paz (voor fatsoenlijk internet en om een tas met souvenirs te maken) daarna de jungle in (Rurrenabaque (oid) en daarna nog Copacabama (Lake Titicaca).

BZ

Sucre

Sucre. Wederom was van Potosi naar Sucre een mooie reis, waar ik half doorheen geslapen heb, want alex en ik hadden nog een kater van de vorige dag. Karlijn kan blijkbaar tequila zuipen als een pro, want die had nergens last van. Sucre is een wat rustigere stad dan Potosi met minder indianen. Eenmaal aangekomen hebben we een taxi genomen naar het hostel. Het hostel wordt gerund door een Duitser Mike. Hij is niet de enige die hier een etablissement voor zichzelf heeft. Zo zijn er ook nog drie Nederlandse pubs. Ik weet niet zo goed wat ik van deze moet vinden. Het is dat ze volgens mij mbv vrijwilligerswerk de locale bevolking wat proberen te helpen, maar anders is het echt lame. Ze nemen namelijk een hele hoop klandizie weg van de locale bevolking door aan de toeristen een soort van europese standaard te bieden waar wij erg gemakkelijk voor vallen. Ik merk bijvoorbeeld dat we toch het vaakst naar een restaurant gaan waar die standaard is (Boliviaanse eigenaar of niet), waardoor we misschien alleen maar helpen om de rijken rijker te maken.

Er zijn in dit hostel zo'n 20 mensen waarvan veel voor een wat langere tijd blijven; ze gaan naar Spaanse school. Eenmaal aangekomen in het hostel wat door de stad gelopen en ergens gegeten. Terwijl we ons klaarmaakten om te gaan eten kwam een Australische chick binnengerend die zwaar in de stress zat. Maar achteraf gezien had ze wel recht om in de stress te zitten; haar tas was gejat. incluis paspoort, 2000 bolivianos, telefoon en laptop. Het was een Iphone, dus ze dacht die nog te kunnen tracken via GPS. (wat alleen kan met een mobile me account, wat ze niet had). Ik wist dus eigenlijk al dat het niet ging werken, maar we zijn toch met haar ergens wat internet gaan zoeken en wat gaan eten.

Leuk in Sucre was dat het schoolvakantie was. Moeilijk veel kinderen, waren naast aan het schooien ook alle gringos aan het bekogelen met waterballonnen en pistolen. Samen met een hele hoop hostelinwoners hadden we er tabee van en zijn we super soakers en ballonnen gaan kopen. Met deze gehele armada (een mannetje of 15) zijn we naar het park gegaan, waar de lastigste kinderen zaten. De eerste ronde kregen we weinig weerwoord. we hebben een aantal kinderen helemaal naar de tering gespoten en konden zo doorlopen. Op de terugweg hadden ze zich gehergroepeerd en werd het een echt gevecht. Het was geweldig, maar zij hadden de lokale kennis, dus moesten we ons op het eind toch terugtrekken. BTW, geniaal idee voor deze zomer?

De laatste dag te Sucre zijn we naar de Recoleta gegaan. Een hoger gelegen gedeelte in met mooi uitzicht over de stad. Eenmaal terug in het hostel hebben we afscheid genomen van Alex, die we zeker nog wel eens zullen zien in Amsterdam.

Op het busstation hadden we geen idee waar we moesten zijn voor welke bus. Onze tassen waren al in beslag genomen door de maatschappij, dus we waren nogal in paniek toen het al 4 uur was, maar er nog geen bus was. Uiteindelijk kregen we onze tassen weer terug op het platform (blijkbaar mag je niet met je eigen tas door de hal lopen ofzo) en heb ik wat mensen gevonden die dezelfde kant opgingen met dezelfde maatschappij.

De bus vertrok rond een uur of half 6. Het vette van deze busreis was, dat de hele bus vol zat met alleen maar locals (ook het gangpad ed), de tv eruit gesloopt was om ruimte te maken voor andere dingen (donde esta la pelicula?!) en dat we ook zeer lokaal gingen eten ergens in de bergen. De hele nacht hebben we gereden over onverharde wegen. Terwijl het licht was reden we weer over normale wegen. Niet geslapen dus.

Maar wel gearriveerd! Een hotel opgezocht waar je volgens de lonely planet voor 5 eu per nacht kon slapen. Bleek drie keer zo duur te zijn. Dus gewoon een straat verder gelopen waar we weer voor 'fatsoenlijke' prijs zitten. De eerste die we niet uit de LP hebben. We belden aan en die chick liep zo langzaam dat het een kwartier duurde voordat ze bij de deur was. Ze keek ons aan van 'wtf doen jullie hier' en het duurde best wel even voordat alles geregeld was. Zitten toch in de goede buurt en we hebben gister hier op de markt een broodje gevuld met kippensoep gegeten.

In Santa Cruz zelf is niet zoveel te doen en ook lijkt het niet de beste uitvalsbasis voor een tour door de jungle. Toch vind ik het een fijne stad. Ik houd ervan als het toerisme beetje wegvalt door de massa van de lokale bevolking.Gister Pasta Alfredo gegeten :)

Vanmorgen naar Lomas de Arena gegaan(Located 16km south of the city, this small nature reserve is famed for its gorgeous sand dunes – a geological mystery, given that the sand apparently originates from Argentina and no other sand dunes have formed anywhere in the area.). De eerste taxi chauffeur wilde ons niet meenemen (te ver weg ofzo), maar de tweede wel. Onderweg begon het teringhard te regenen. De chauffeur was schijnbaar ook enthousiast om daarheen te gaan, want hij wilde ons ook nog verder dan de poort in het park rijden. Had hij dat nu maar niet gedaan. Eerst reed hij door een plas waarvan de hele auto even ging drijven ( en lekken) en vervolgens pompte hij keihard het zand in. We zaten vast. Dus moeilijk hard graven, met takken en matjes grip maken, maar het had geen succes. Tot er iemand langskwam met een paard(!), deze jongen haalde een plank en samen met het paard, de auto en voornamelijk ons geduw kregen we de auto na een uur of 3 weer los. Toen maar weer terug gegaan naar Santa Cruz waar we ons klaar gaan maken voor de reis van morgen naar Samaipata ( pre-Inca-fort), dan richting Cochabamba en La Paz.

Een jungle tour fixen we hopelijk nog in het Noorden of anders in Ecuador.

BZ

Potosi

Alex, Michael, Karlijn en ik werden allemaal vroeg wakker in Uyuni. Zelfs een half uur voor de wekker. Waarschijnlijk door ons nieuw aangewende ritme om vroeg op te staan en te gaan rijden. Of omdat we er al om 10 uur inlagen. De bus naar Potosi ging om half 10 vanaf het reisbureau, dus eerst even ergens ontbeten. Een traditioneel geklede vrouw runde de hele zaak, van voor tot achter. Ontbijt was goed! Bolivianen kunnen echter niet rekenen (of met een rekenmachine werken) en het duurde dan ook 10 minuten voordat de vrouw hetzelfde wist als wij; het kostte 100 Bolivianos. Vervolgens hebben we de bus naar Potosi genomen.

Het uitzicht tijdens deze rit was erg mooi. Eenmaal daar moesten we een half uur met bepakking op naar het hostel lopen. Potosi is een stinkende stad, met nauwe straten en teveel auto's en busjes. Het hostel was wederom erg goedkoop, maar de hele kamer stonk naar diesel. Niet zo erg verder, maar de bano was ook verschrikkelijk. Eerst maar eens even de stad verkend en wat gaan eten. Ondanks dat de stad zo stinkt is er veel te doen. We hebben een tocht door de mijnen geboekt en zijn toen ergens gaan eten. 's avonds zijn we naar een karaokebar gegaan. De Bolivianen zijn enthousiaste karaoke beoefenaars, maar echt goed zijn ze niet. Nadat elke tafel in de bar had gezongen, werd er foute Italo moonbaton (ofzo, heb het drie keer gevraagd, maar vergeet de hele tijd die Spaanse naam) en begon de hele bar netjes in een rijtje te dansen. Na een paar shotjes tequila konden wij natuurlijk niet achterblijven. Al snel was ik aan het dansen met een zeer oude vrouw en Karlijn met een zeer oude man. En toen werd ook meteen het voordeel van boobs duidelijk. De man bood Karlijn een paar flessen bier aan. We raakten wat aan de praat en hij wilde dat wij ook gingen zingen. In het boekje met overwegend Spaanse zangers en een heleboel fouten (Stivi wonder?) hebben we Michael Jackson met beat it uitgekozen. Alex begon en schreeuwde, nee, blèrde een heel andere zin dan op het scherm stond. Maar mensen konden er wel om lachen.

De dag erna hebben we de mijnexcursie gedaan! We werden opgehaald door een busje en gebracht naar een andere plek waar we onze spullen moesten achterlaten en mijnkleren aan moesten doen. Helm en lamp ed. Samen met een gids (een gekke Boliviaan, Diego), werden we eerst naar de mijnersmarkt gebracht. Daar kochten we, als cadeaus om de mijnwerkers te bedanken voor hun gastvrijheid, dynamiet, coca bladeren en frisdrank. Vervolgens hebben we een kijkje genomen in een ertsverwerkings fabriek en ten slotte gingen we de mijn in.

Dit was voor mij erg bijzonder. We moesten pokkehard achter die gast aanlopen en het werd steeds warmer. Ik ademde zo hard dat ik dacht bijna te gaan hyperventileren. Af en toe kwam er ook een karretje langs waar we voor aan de kant moesten. Toen stopten we gelukkig ergens en kregen we het verhaal van de mijn. Er zijn leden en minimijners. De leden hebben een team van minimijners om de kutklusjes te doen ( scheppen, karretje duwen) en de leden hebben ook een levensverzekering. Erg handig want in de mijn waar wij in waren vallen er elk jaar ongeveer 60 doden. Doch om lid te worden moet je moeilijk veel geld neerleggen. De minimijners krijgen 100 bolivianos per dag. Ze moeten minstens 40 ton erts per dag verwerken. We gingen verder en klommen omlaag in een gat, ik vond het klimmen veel fijner dan het kruipen wandelen. Terwijl we in de mijn waren hebben we de cadeaus aan de mijners gegeven die er niet echt blij om konden zijn. Ook gezien hoe ze werken en waar en dan snap ik ook wel dat je niet blij bent. Uiteindelijk kwamen we langs de 'Tio', de god van de mijn. Een duivel met een dikke pik.

Eenmaal terug in Potosi gingen we de kathedraal in. De gids heeft in een kwartier tijd al onze namen geleerd en elke keer keek hij ons zeer indringend aan en vroeg of wij het begrepen hadden. Erg fijn, want hij sprak erg duidelijk en langzaam. Best wel te volgen dus. Daarna gingen we ergens een biertje doen. Er kwam een Boliviaan binnen om wat flyers uit te delen. Hij ging weer weg en ik vroeg me af waar mijn tas was. Die was dus weg. Ik liep nog naar buiten om te kijken maar ze waren er niet meer. Pro hosselaars. Ik had nog wel door dat er een tweede persoon in de zaak was, maar die dude deed zo raar met zijn flyers; Hij had alle aandacht. Mad skills.

Dus mis nu: zonnebrandcreme, deet, aftersun, pleisters, mijn trui (of Mak's trui), de footprint en het waddenzeeboek!

Helaas maar niet vervangbaar, dus heb al een nieuwe rugzak. MIs vooral de trui en de fotoprint.

De dag daarna zijn we nog de andere bezienswaardigheden van Potosi gaan bekijken; Voornamelijk de Casa de Monada was cool. Omdat Potosi zo'n rijke stad was, werden daar vroeger (18de eeuw) alle munten geslagen. De machines die hiervoor gebruikt werden stonden er nog in originele staat (sowieso zijn in deze museums heel veel voorwerpen echte originals). Ook een heleboel zilveren voorwerpen gezien en waarschijnlijk de mooiste collectie mineralen die ik ooit heb gezien. 's Avonds dificil mucho tequila gedronken in de karaokebar, dus dat was weer vet. Gepraat met een dokter uit een dorp hier in de buurt.

De volgende dag met de bus naar Sucre vertrokken! Waar we nu al 2 dagen zitten.

Dat dagboek komt morgen, maar we vertrekken hier maandag richting Santa Cruz, waar we jungle tour gaan doen. Vanavond ff partijen met wat hostel folk.

BZ

4x4

In San Pedro zijn we om 7 uur opgestaan om te wachten op de bus naar de grens. Bij de Chileense douane stond een rij, bij de Boliviaanse konden we gewoon zo doorlopen. Bij beiden werd er geen bagage gecheckt. Hoera voor onze pindakaas (de Boliviaanse douane neemt etenswaren in beslag)! Bij de Boliviaanse grens stond onze 4x4 te wachten incluis chauffeur, bagage op het dak en samen met 4 anderen karren maar. Drie hebben we ontmoet in de wachtrij voor de Chileense douane, Michael kenden we al (Santiago). De anderen betreffen Alex; de Frans/Belgische homofiele gangmaker, Ursina; een oude Zwitserse chick en Ingrid; een nogal rustige Braziliaanse.

De Chauffeur heette ons welkom en vertelde dat het kon gaan regenen, je kon ziek worden en de auto kon kapot gaan, maar dat was allemaal deel van het avontuur. 'AVONTURA!') De eerste dag zijn we door de Atacama woestijn getrokken. We zijn eerst twee lagunes gaan bekijken. Deze lagunes, gevoed door bergwater, bevatten een hele hoop zout. Micro-organismen zorgen ervoor dat het modder verkleurd. Zo hebben we een lagune blanca gezien, een lagune verde en een lagune roja. Daar zijn een hele hoop flamingo's erg moeilijk te fotograferen, maar erg coole beesten. Vervolgens zijn we gaan zwemmen in een warm zwavelbad, waar we, door de hoogte, niet langer dan een kwartier in mochten. Als laatste stop voor het hostel zijn we bij geisers geweest. Deze modderbaden borrelen als een grote pan soep en daarbij komt een hele hoop zwaveldamp vrij. Alex wilde net te ver over het randje een filmpje maken van de kolkende massa en zakte diep in de modder. Zelfs de bestuurder, een 26 jarige (maar er veel ouder uitziende) Boliviaan kon er wel om lachen. Hij zei dat het regelmatig gebeurde. Afgelopen jaar was er ook iemand echt te ver gegaan en die is er niet meer uitgekomen.

De huisvesting was erg goed. In de middel of nowhere en op 4500 meter hoogte waren wat huisjes gebouwd, speciaal voor de tour. Bij aankomst kregen we gelijk een erg lekkere maaltijd; Worst met aardappelpuree. Er was geen warm water en een generator zorgde ervoor dat we drie lampjes hadden.

Na het eten zijn we naar de rode lagune gegaan.

Er was al gewaarschuwd dat het erg koud zou worden en ook voor de hoogteziekte moest je je goed voorbereiden. Dus moeilijk veel water drinken, coca bladeren kauwen en extra dekens op je bed. Het was al vroeg donker en, nadat het pas uitgelegde shithetten, ook niet meer leuk was, zijn we rond een uur of 10 naar bed gegaan. 's Nachts kreeg Ingrid last van de hoogte en ging ik samen met Ursina (de mama) iemand vinden die kon helpen. Uiteindelijk kon er niet zoveel gebeuren, de locals hadden nog wat pillen en er moest flink water gedronken worden. Ik ben, na wat gewerkt te hebben aan PAnik!?, rond twaalf uur gaan slapen. Niet koud gehad.

De tweede dag zijn we wat gaan afdalen, dus minder last van de hoogte. Als eerste zijn we naar de stenen bomen gegaan. Oude vulkaanpijpen die door de wind en het zand aan de onderkant erg zijn gerodeerd. Ook erg cool om zo hoog mogelijk op te klimmen. Vervolgens met de 4x4 een erg vette tocht gedaan langs een rivierbedding. We moesten met de auto door een beek en dat was zelfs voor de bestuurder spannend. De uitlaatpijp stond onder water. Vervolgens onze tour voortgezet door smalle vallei. Daar zagen we een soort konijn. De bestuurder stapte af en toe uit om iets te zoeken, hij was er nogal vaag over. Toen hij het uiteindelijk had gevonden, wachtte hij op 4 andere bestuurders en gingen ze samen plukken. Ons lieten ze gewoon wachten. Na een kwartier kwamen ze met een grote glimlach terug: ze hadden allemaal een paar plukken. Schijnbaar was het een medicinaal kruid dat erg goed voor je nieren is. Als laatste zijn we nog naar de vallei van de stenen gegaan, waar stenen ook zo waren gerodeerd dat ze op dieren leken. Zo hebben we een adelaar gezien, een olifant en later spotte Karlijn zelfs een duif.

Het tweede hostel had wel 'warm' water en stroom. Je zou toch moeten zeggen dat warm water geen probleem moet zijn, want als er iets in Bolivia is, dan is het wel water en zonneschijn. Dus lekker gedoucht en wederom prima gegeten. 's Avonds wat bieries en wijn gedronken en gepraat met Ingrid en een Chileense, die aan het strijden waren over wie het meest crackste land had. De Chileense kon geen engels en de Braziliaanse kon allebei. Ingrid vertaalde dus dat was ideaal Spaans leren.

De derde dag vroeg opgestaan, want we moesten nog een heel eind rijden voordat we in Uyuni aankwamen. Het had 's nachts heel hard geregend dus de wegen waren nogal naar de tering en dat zorgde ervoor dat de bestuurder in een greppel terechtkwam. Met een beetje denkwerk en ene hoop skills, waren we er zo weer uit en kwamen we aan bij het treinkerkhof. Hier hadden Karlijn en ik wel een hele middag kunnen besteden, want het was er zo vet. Mooie foto's gemaakt. En door naar Salar de Uyuni! In Uyuni eerst naar een plaatselijk marktje gegaan en daar onze eerste indrukken gekregen van het plaatselijke geld. 1 euro is 9 bolivianen, een hostel is bijvoorbeeld 35 bolivianen, 4 euro. Prachtig, alleen heeft het drie nadelen: 1. De grootste hippies (degene zonder geld), zijn waar jij ook bent. 2. Je gaat als een gek spullen (voornamelijk eten) kopen. 3. Je kan je lachen niet inhouden als je weer koopt wat schandalig goedkoop is (80 cent voor een pakje peuken, 2 euro voor een pizza).

Vervolgens de zoutvlakte op. Wederom een hoogtepuntje. Je kan er niet zijn zonder zonnebril, alles is zo wit. Daar wat optisch gekke fotografie geprobeerd, lunch gegeten en eindeloos om me heen gekeken. De foto's zijn vele vetter dan het verhaal.

In Uyuni hostel gezocht, even geinternet en 's avond uit eten gegaan. Ik was al kapot, maar na het eten helemaal. Zeker toen er hippies binnenkwamen en een stuk expressieve dans gingen doen (en ook nog met de pet langskwamen?!). Ik mocht niet tegen ze schreeuwen van Karlijn.

De Bolivianen zijn een rustiger volk dan de Chilenen en Argentijnen, misschien ook wel traditioneler. Alhoewel dat ook aan de regio kan liggen.

Ik heb twee boeken meegenomen: Norwegian wood en verzameld Waddenzee eilandenwerk. Norwegian wood heb ik al na het eerste hoofdstuk weggelegd, fucking verschrikkelijk. Karlijn heeft het nog wel uitgelezen. (En dan nog zeggen dat die waarschijnlijk beter is :). Het waddenzeewerk vind ik erg goed! Lees niet zoveel, maar houd er erg van. Die zoute lagunes doen me af en toe ook een beetje denken aan de wadden. Dezelfde soort vegetatie en geur!

BZ

Verbrand

Dinsdag zijn we Valparaiso maar eens gaan ontdekken. Met de trolleybus naar het centrum gegaan, maar daar is het erg druk en vol. De vette plekken van Valparaiso zijn op de Cerros, hoger gelegen delen die makkelijk te bereiken zijn met kabelliften. Op de Cerro Concepcion liepen we een kerk in waar Duitse teksten op de balken stonden. Duitsers zijn in de 19de eeuw actief geimporteerd door de Chileense overheid omdat ze harde werkers zijn. Hun land werd verdubbeld als ze een kind konden opvoeden tot 12 jaar. Die pre-moffen hebben daar een zeer degelijke kerk gebouwd die al moeilijk veel aardbevingen heeft overleefd. Daarna hebben we heerlijk gelunchd bij een van de duurste restaurants, maar met prachtig uitzicht.'s Avonds pasta bolognese proberen te maken, die gewoon 20 euro kostte bij de supermarkt, en best OK was. Gegeten met een stel Fransen die niet uit Frankrijk kwamen en daarmee gediscussierd over kolionalisme. Vervolgens zijn we het dak van de supermarkt opgegaan om het uitzicht over de stad 's avonds te fotograferen.

De dag daarna zijn we gevamost a la playa. Het openbaar vervoer in Valparaiso is nogal crazy, ipv een fatsoenlijke dienstregeling met bussen heeft de gemeente besloten om gewoon 2000 pendelbusjes in de straten te gooien. Ze mogen niet harder dan 50, allemaal gaan ze minstens 100. Toch zeker een uur in de bus gezeten, want die moest eerst nog de andere kant op, de goede halte gemist endus maar weer terug. Op het strand moelijk chill, achterlijk verbrand. We hadden het eigenlijk eerst helemaal niet door, maar terug in het hostel was het best aan het branden. Dus even aftersun gehaald (Easy in grote steden No-No :) ) en 50+ zonnebrand voor onze aankomende travels door de woestijn.

Want gister zijn we, na een uur of 20 in de bus, beland te San Pedro te Atacama. Op 2500 meter hoogte, erg mooie reis door de bergen. Bij aankomst eerst maar eens kip gaan eten. Kip was goed, maar niet de Kip, wel moeilijk veel frieten. Deze stad is een stuk meer hippierijk, er zijn alleen maar zandwegen en er zijn hier ook veel meer indianen. We zitten hier in een hostel met flink wat hippies. Trommels, Wiet en Reggea (Vanmorgen zelfs Radiodread), het is er allemaal. Net de fourwheeldrive tour geboekt die morgenochtend gaat beginnen. Heb wel het idee dat het hoogteverschil te merken is, moet meer mijn best doen om te ademen :)... Zo gaan we nog even een piecy fietsen en vanavond maar weer een cervezaatje in dit hippiegesticht.

Terremoto

2 dagen in Santiago zijn omgevlogen. Wat een chille (:)) stad.

De eerste dag zijn we, nadat we een beetje waren bijgeslapen, de stad ingelopen. Richting het plaza das armas, waar de kathedraal stond en het nationaal historisch museum, waar we beiden zijn ingeweest.

Vervolgens zijn we doorgelopen richting Bellavista, de kunstenaarswijk van Santiago. Liggende aan een losliggende heuvel. Er zijn daar een paar straten vol met cafe's, bars en restaurants, die ook helemaal afgeladen vol zaten. We zijn daar een restaurant binnen gegaan dat aan een pleintje zat, waar de hele avond live muziek was. Daar heb ik een achterlijk lekkere pizza gegeten en Karlijn de beste ravioli ooit. Helaas hadden we hierna geen geld meer voor de taxi, waardoor we naar huis moesten lopen. Niet zo erg want zo kwamen we wel de grootste vlag ooit tegen, die (zoals we later hoorden) een kwart voetbalveld is.

De dag daarna hebben we meegedaan aan de gratis tour. De gids heeft erg enthousiast verteld over de geschiedenis van Santiago, waar de leuke tentjes waren en over de vlag. Na 4 uur eindigden we weer in bellavista, waar we met een kabelbaan de berg opgegaan zijn richting het beeld van Maria, dat uitkijkt over de stad. Onderweg kennis gemaakt met Michael, een Zwitser uit ons hostel en een of andere Texaan die ons trots vertelde dat hij al 72 landen had gezien en dat hij 2 jaar had om te reizen en dat hij 2000 facebook vrienden had. Karlijn kon erg slecht tegen de arrogantie, ik vond het wel typisch. Mooi was ook dat hij van maart tot juni 12 landen in Afrika wilde aandoen...

's Avonds gegeten met Michael en vervolgens weer teruggegaan naar het hostel.

Hier kennis gemaakt met Nachos, een lijpe Spanjaard, en samen met hem en Michael ben ikweer met de taxi naar Bellavista gegaan. Daar unas cervezas gebibeerd en toen de Terremoto. Grote bak met booze en ijs en toen was het wel afgelopen met me. Uiteindelijk in een of andere bar beland, waar ik ook nog een pisco sour aangeboden kreeg (kapot gaan). Daar was een bloedmooie chica aan wie ik gevraagd heb of ze met me wilde trouwen, maar ze was nog aan het werk, dus dat ging niet door. Nachos heeft me uiteindelijk naar huis moeten leiden. Op de weg terug naar de taxi een heleboel vrienden gemaakt en rond een uur of 5 weer in bed beland, maar ik was even vergeten dat we om 10 uur de bus naar Valparaiso moesten hebben.

Toch heeft Karlijn me uit bed kunnen stompen, gezorgd dat ik netjes alles heb ingepakt (behalve een handoek en mijn Rex :( ) en zijn we zelfs bij het goede metrostation uitgestapt. In de bus weer twee uur geslapen en nu zitten we in een heel vet hostel in Valparaiso gewoon bij mensen thuis, waar we een hele chille kamer hebben gewoon voor ons tweeen. We hebben uitzicht op de heuvels met duizenden lampjes; een heel mooi gezicht.

Net hebben we even ergens gegeten en nu is de hoofdpijn wel weg.

Morgen de stad in en hopelijk ergens zwemmen?! 's avonds dus even een uitkijkpunt vinden.

Het plan is om hier twee dagen te blijven en dan naar het noorden van chili te vertrekken (San Pedro) waar we een 4 daagse four wheel drive tour gaan doen door de atacami dessert en de Uyuni zoutvlaktes alvorens te eindigen te Bolivia!

BZ

Subway, Wijn en KillerKarlijn

Dat je echt duizenden kilometers moet reizen om iets te ontdekken wat altijd al in je buurt was.

De subway, wtf moeilijk lekkere broodjes. ik ben zwaar onder de indruk. gehaktballen, olijven en cheddar cheese. geniaal. footlong.

Dus dat eerst eten voordat we op een wijntour gingen. We werden opgehaald door een busje. Dus er was een busje, maar die wilde ons niet. Beetje vreemd... Dus we gingen maar op het terras zitten en 5 minuten later kwam het goede busje! Dus wij in het busje en toen was Karlijn haar tas vergeten op het terras. Gelukkig had iemand de tas binnen gezet.

Dus wijntoer. Bij de eerste bodega kregen we een tour in gebrekkig engels van iemand die niet helemaal wist waar die het over had. Hij was wel naar ASOT argentinie geweest, dus dat was vet. Blonde wijn geproefd (droog) en een rode dure. Allebei niet zo lekker vond ik. we moesten snel door naar de volgende bodega.

Daar kregen we een uitstekend engelse rondleiding, erg ingestudeerd, maar heel erg goed. En daar ook verschillende soorten rode wijnen geproefd (Maltec, Cabernet-sauvignon, Shiraz en Merlot). Die beter te pruimen waren, ik vond de Maltec het lekkerst.

Vervolgens nog een korte rondleiding gehad bij een olijfboomgaard. Goede olijfolie schijn je te moeten kunnen bevriezen en ze verkleuren van groen naar zwart.

Toen weer bij het hostel afgezet en 's avond moelijk lekker gegeten.

De dag daarna subway gegeten, gechilld in het park en gewacht op de bus naar Santiago, die om half 11 's avonds vertrekt. Op het busstation waren we wat aan de praat geraakt met wat Neerlanders en opeens was Karlijn haar tas kwijt. Hij lag eerst gewoon op de stapel. Ik dacht dat ie wel onder de bank zou liggen ofzo. Maar Karlijn draaide zich om en zag een of andere cono met haar tas weglopen. Dus ze tikt hem aan en hij geeft de tas terug, en hij wijst een beetje richting de informatiebalie, alsof hij hem daarnaartoe wilde brengen. Bullshit natuurlijk, 1 min later was hij weg.

Dus in de bus naar Santiago. Met een of andere lijpe airco, waardoor het leek alsof ik in de koelcel op werk stond. Rond een uur of 3 kwam er een douanehond even een rondje doen en rond een uur of 5 moesten we door de paspoortcontrole en werd de bagage geconroleerd. Weer was er een of andere lijpe cono die zijn tas niet kwam claimen ( hij was er al uitgevist door de douane, dus er zal wel wat ingezeten hebben). Uiteindelijk toch maar door en in het morgenlicht een mooie tocht in de bergen gehad. Uurtje of 2 geslapen.

Nu hier net in een hostel gearriveerd. Santiago lijkt me georganiseerder en goedkoper dan de steden in argentinie.

Zo maar ff wat eten fixen, tukje doen en eens kijken wat er allemaal te doen is!Blijkbaar werkt mijn wereldstekker niet in combinatie met een geaarde stekker (!?), dus we gaan zo ook even een knipschaar kopen om die shit te fixen.

En zondag met de bus naar Valparaiso.

BZ

Bus en Mendoza

Zondagavond de bus gepakt uit Puerto Iguazu richting Mendoza. Een rit van 38 uur. De dag van tevoren niet zoveel gedaan; gewacht in het hostel waar we zwaar werden weggekeken. En nog wat inkopen gedaan, omdat we het buseten al zagen aankomen. (broodjes kip(vielen ook tegen).

Gelukkig hadden we nog een doosje Rex -Tuc Koekjes- .

Deze reis hadden we Semi-Cama geboekt (slechtste kwaliteit voor lange reizen) en dat was ook niet zo best. We zaten deze keer niet helemaal voorin dus we hadden maar weinig ruimte. Het eten was verschrikkelijk, maar de films waren OK en we hebben ook nog gebingood.

Bij aankomst in Mendoza flink naar de tering en mijn kaartleesego kreeg een zware klapper te verduren toen ik netjes de weg had gewezen naar een goed restaurant ipv het juiste hostel. (wie de fuck maakt dan ook de restaurants zwarte bolletjes en de hostels roze?!). Toen eerst maar bij de Subway een fucking lekker broodje gegeten, voordat we weer verder op zoek gingen. Nu zitten we in Base Campo, in een kamer met 7 anderen, voor minder dan een tientje per nacht.

Mendoza vind ik weer een hele vreemde stad. Vergeleken bij Buenos Aires en Iguazu is deze stad veel netter, georganiseerder en gezelliger.

Net de reis naar Santiago geboekt voor donderdag en een bustoer naar wijnbodega's voor morgen. Daarna wat cervezas gedronken en een menuutje gegeten.