Sucre. Wederom was van Potosi naar Sucre een mooie reis, waar ik half doorheen geslapen heb, want alex en ik hadden nog een kater van de vorige dag. Karlijn kan blijkbaar tequila zuipen als een pro, want die had nergens last van. Sucre is een wat rustigere stad dan Potosi met minder indianen. Eenmaal aangekomen hebben we een taxi genomen naar het hostel. Het hostel wordt gerund door een Duitser Mike. Hij is niet de enige die hier een etablissement voor zichzelf heeft. Zo zijn er ook nog drie Nederlandse pubs. Ik weet niet zo goed wat ik van deze moet vinden. Het is dat ze volgens mij mbv vrijwilligerswerk de locale bevolking wat proberen te helpen, maar anders is het echt lame. Ze nemen namelijk een hele hoop klandizie weg van de locale bevolking door aan de toeristen een soort van europese standaard te bieden waar wij erg gemakkelijk voor vallen. Ik merk bijvoorbeeld dat we toch het vaakst naar een restaurant gaan waar die standaard is (Boliviaanse eigenaar of niet), waardoor we misschien alleen maar helpen om de rijken rijker te maken.

Er zijn in dit hostel zo'n 20 mensen waarvan veel voor een wat langere tijd blijven; ze gaan naar Spaanse school. Eenmaal aangekomen in het hostel wat door de stad gelopen en ergens gegeten. Terwijl we ons klaarmaakten om te gaan eten kwam een Australische chick binnengerend die zwaar in de stress zat. Maar achteraf gezien had ze wel recht om in de stress te zitten; haar tas was gejat. incluis paspoort, 2000 bolivianos, telefoon en laptop. Het was een Iphone, dus ze dacht die nog te kunnen tracken via GPS. (wat alleen kan met een mobile me account, wat ze niet had). Ik wist dus eigenlijk al dat het niet ging werken, maar we zijn toch met haar ergens wat internet gaan zoeken en wat gaan eten.

Leuk in Sucre was dat het schoolvakantie was. Moeilijk veel kinderen, waren naast aan het schooien ook alle gringos aan het bekogelen met waterballonnen en pistolen. Samen met een hele hoop hostelinwoners hadden we er tabee van en zijn we super soakers en ballonnen gaan kopen. Met deze gehele armada (een mannetje of 15) zijn we naar het park gegaan, waar de lastigste kinderen zaten. De eerste ronde kregen we weinig weerwoord. we hebben een aantal kinderen helemaal naar de tering gespoten en konden zo doorlopen. Op de terugweg hadden ze zich gehergroepeerd en werd het een echt gevecht. Het was geweldig, maar zij hadden de lokale kennis, dus moesten we ons op het eind toch terugtrekken. BTW, geniaal idee voor deze zomer?

De laatste dag te Sucre zijn we naar de Recoleta gegaan. Een hoger gelegen gedeelte in met mooi uitzicht over de stad. Eenmaal terug in het hostel hebben we afscheid genomen van Alex, die we zeker nog wel eens zullen zien in Amsterdam.

Op het busstation hadden we geen idee waar we moesten zijn voor welke bus. Onze tassen waren al in beslag genomen door de maatschappij, dus we waren nogal in paniek toen het al 4 uur was, maar er nog geen bus was. Uiteindelijk kregen we onze tassen weer terug op het platform (blijkbaar mag je niet met je eigen tas door de hal lopen ofzo) en heb ik wat mensen gevonden die dezelfde kant opgingen met dezelfde maatschappij.

De bus vertrok rond een uur of half 6. Het vette van deze busreis was, dat de hele bus vol zat met alleen maar locals (ook het gangpad ed), de tv eruit gesloopt was om ruimte te maken voor andere dingen (donde esta la pelicula?!) en dat we ook zeer lokaal gingen eten ergens in de bergen. De hele nacht hebben we gereden over onverharde wegen. Terwijl het licht was reden we weer over normale wegen. Niet geslapen dus.

Maar wel gearriveerd! Een hotel opgezocht waar je volgens de lonely planet voor 5 eu per nacht kon slapen. Bleek drie keer zo duur te zijn. Dus gewoon een straat verder gelopen waar we weer voor 'fatsoenlijke' prijs zitten. De eerste die we niet uit de LP hebben. We belden aan en die chick liep zo langzaam dat het een kwartier duurde voordat ze bij de deur was. Ze keek ons aan van 'wtf doen jullie hier' en het duurde best wel even voordat alles geregeld was. Zitten toch in de goede buurt en we hebben gister hier op de markt een broodje gevuld met kippensoep gegeten.

In Santa Cruz zelf is niet zoveel te doen en ook lijkt het niet de beste uitvalsbasis voor een tour door de jungle. Toch vind ik het een fijne stad. Ik houd ervan als het toerisme beetje wegvalt door de massa van de lokale bevolking.Gister Pasta Alfredo gegeten :)

Vanmorgen naar Lomas de Arena gegaan(Located 16km south of the city, this small nature reserve is famed for its gorgeous sand dunes – a geological mystery, given that the sand apparently originates from Argentina and no other sand dunes have formed anywhere in the area.). De eerste taxi chauffeur wilde ons niet meenemen (te ver weg ofzo), maar de tweede wel. Onderweg begon het teringhard te regenen. De chauffeur was schijnbaar ook enthousiast om daarheen te gaan, want hij wilde ons ook nog verder dan de poort in het park rijden. Had hij dat nu maar niet gedaan. Eerst reed hij door een plas waarvan de hele auto even ging drijven ( en lekken) en vervolgens pompte hij keihard het zand in. We zaten vast. Dus moeilijk hard graven, met takken en matjes grip maken, maar het had geen succes. Tot er iemand langskwam met een paard(!), deze jongen haalde een plank en samen met het paard, de auto en voornamelijk ons geduw kregen we de auto na een uur of 3 weer los. Toen maar weer terug gegaan naar Santa Cruz waar we ons klaar gaan maken voor de reis van morgen naar Samaipata ( pre-Inca-fort), dan richting Cochabamba en La Paz.

Een jungle tour fixen we hopelijk nog in het Noorden of anders in Ecuador.

BZ