Vrijdagavond in ons hostel. Ik zit een beetje party te maken, biertje te drinken. Maar iedereen gaat al slapen om half 11 ofzo. Dus ik ga maar alleen naar club traffic. Coole taximan en daarna heerlijk cheape JD& cola gedronken. En er werd nog fatsoenlijk gedraaid ook! Techhouse oid. Dus ik ga rond een uur of 4 weer terug naar het hostel, maar die fucking nachtportier doet niet open. Uur gewandeld, doet nog steeds niet open. Met taxi ander hostel gezocht, doet nog niet open. Hamburgertje gegeten, dus toen ben ik maar in een of ander cracke kamer om de hoek gaan slapen, waar ze niet moeilijk deden over paspoort en shit. Paar uur geslapen en toen kon ik weer naar binnen.

De avond daarop gingen er wel wat mensen mee, onder andere de baas van het hostel, dus dat was vet. Weer eerst naar Traffic en later naar Club Blue. Een van de weinige clubs in Bolivia waar sos gewoon over de toonbank gaat. Maar erg vette tent, werd heel erg populair gedraaid, maar niet storend.Om 7 uur gesloten, ontbeten en rond een uur of 9 kon ik gewoon het hostel in!

Dag daarna brak.

Maandagzijn we de death road gaan fietsen. De death road is een weg die door een of ander Amerikaans bedrijf als dodelijkste weg van de wereld is benoemd. Aan de linkerkant van de weg is berg en aan de andere kant is klif. Sommige stukken zijn niet breder dan 2 meter en dan moesten auto's en bussen elkaar daar tegemoetkomen. Maar nu rijden er al 5 jaar geen auto's (er is een betere weg naast gemaakt) meer en kan je er al 11 jaar als tourist op fietsen. Dus wij daarheen. Eerst moesten we op een gewone weg oefenen met de fiets. Die ging fucking hard omlaag. Ik weet niet waarom (breedste banden, langste persoon, bobbel in achterwiel kutfiets), maar ik was de enige die constant moest bijtrappen. Bovendien kon ik niet remmen met de voorrem, want die blokkeerde meteen en vloog ik over de kop.

Toen over de dirt death road. Eerste stukje blokkeerde ergens dus mijn voorrem en liep ik van de fiets af. Gelukkig was er nog geen klif.

Om een lang verhaal kort te maken: Het uitzicht en de route waren spectaculair, maar daar kon ik niet echt van genieten, omdat ik mijn best moest doen om in leven te blijven, zeg maar. Ik houd niet van fietsen en zeker niet van mountainbiken. Toen we ook nog ergens een stukje fucking bergop moesten tegen de wind in... Wtf.

Toch overleefd en daarna lekker chillen en eten in een resort, daar wat Arnhemse boys ontmoet die allerlei feestjes organiseerden in Arnhem. Maar vrij kansloos waren.

's Avonds gaan eten met Alex! Die weer terug uit Peru gekomen was, via La Paz om door te gaan naar Buenos Aires. Dat was weer vet.

Dinsdag stempel gehaald voor een extra 30 dagen in Bolivia op ons visum (we zitten er net overheen) en doorgegaan naar Copacabana. De busreis werd onderbroken door een bootreisje op het titicacameer. Morgen gaan we naar isla del sol alvorens door te gaan richting Puna.

BZ