In San Pedro zijn we om 7 uur opgestaan om te wachten op de bus naar de grens. Bij de Chileense douane stond een rij, bij de Boliviaanse konden we gewoon zo doorlopen. Bij beiden werd er geen bagage gecheckt. Hoera voor onze pindakaas (de Boliviaanse douane neemt etenswaren in beslag)! Bij de Boliviaanse grens stond onze 4x4 te wachten incluis chauffeur, bagage op het dak en samen met 4 anderen karren maar. Drie hebben we ontmoet in de wachtrij voor de Chileense douane, Michael kenden we al (Santiago). De anderen betreffen Alex; de Frans/Belgische homofiele gangmaker, Ursina; een oude Zwitserse chick en Ingrid; een nogal rustige Braziliaanse.

De Chauffeur heette ons welkom en vertelde dat het kon gaan regenen, je kon ziek worden en de auto kon kapot gaan, maar dat was allemaal deel van het avontuur. 'AVONTURA!') De eerste dag zijn we door de Atacama woestijn getrokken. We zijn eerst twee lagunes gaan bekijken. Deze lagunes, gevoed door bergwater, bevatten een hele hoop zout. Micro-organismen zorgen ervoor dat het modder verkleurd. Zo hebben we een lagune blanca gezien, een lagune verde en een lagune roja. Daar zijn een hele hoop flamingo's erg moeilijk te fotograferen, maar erg coole beesten. Vervolgens zijn we gaan zwemmen in een warm zwavelbad, waar we, door de hoogte, niet langer dan een kwartier in mochten. Als laatste stop voor het hostel zijn we bij geisers geweest. Deze modderbaden borrelen als een grote pan soep en daarbij komt een hele hoop zwaveldamp vrij. Alex wilde net te ver over het randje een filmpje maken van de kolkende massa en zakte diep in de modder. Zelfs de bestuurder, een 26 jarige (maar er veel ouder uitziende) Boliviaan kon er wel om lachen. Hij zei dat het regelmatig gebeurde. Afgelopen jaar was er ook iemand echt te ver gegaan en die is er niet meer uitgekomen.

De huisvesting was erg goed. In de middel of nowhere en op 4500 meter hoogte waren wat huisjes gebouwd, speciaal voor de tour. Bij aankomst kregen we gelijk een erg lekkere maaltijd; Worst met aardappelpuree. Er was geen warm water en een generator zorgde ervoor dat we drie lampjes hadden.

Na het eten zijn we naar de rode lagune gegaan.

Er was al gewaarschuwd dat het erg koud zou worden en ook voor de hoogteziekte moest je je goed voorbereiden. Dus moeilijk veel water drinken, coca bladeren kauwen en extra dekens op je bed. Het was al vroeg donker en, nadat het pas uitgelegde shithetten, ook niet meer leuk was, zijn we rond een uur of 10 naar bed gegaan. 's Nachts kreeg Ingrid last van de hoogte en ging ik samen met Ursina (de mama) iemand vinden die kon helpen. Uiteindelijk kon er niet zoveel gebeuren, de locals hadden nog wat pillen en er moest flink water gedronken worden. Ik ben, na wat gewerkt te hebben aan PAnik!?, rond twaalf uur gaan slapen. Niet koud gehad.

De tweede dag zijn we wat gaan afdalen, dus minder last van de hoogte. Als eerste zijn we naar de stenen bomen gegaan. Oude vulkaanpijpen die door de wind en het zand aan de onderkant erg zijn gerodeerd. Ook erg cool om zo hoog mogelijk op te klimmen. Vervolgens met de 4x4 een erg vette tocht gedaan langs een rivierbedding. We moesten met de auto door een beek en dat was zelfs voor de bestuurder spannend. De uitlaatpijp stond onder water. Vervolgens onze tour voortgezet door smalle vallei. Daar zagen we een soort konijn. De bestuurder stapte af en toe uit om iets te zoeken, hij was er nogal vaag over. Toen hij het uiteindelijk had gevonden, wachtte hij op 4 andere bestuurders en gingen ze samen plukken. Ons lieten ze gewoon wachten. Na een kwartier kwamen ze met een grote glimlach terug: ze hadden allemaal een paar plukken. Schijnbaar was het een medicinaal kruid dat erg goed voor je nieren is. Als laatste zijn we nog naar de vallei van de stenen gegaan, waar stenen ook zo waren gerodeerd dat ze op dieren leken. Zo hebben we een adelaar gezien, een olifant en later spotte Karlijn zelfs een duif.

Het tweede hostel had wel 'warm' water en stroom. Je zou toch moeten zeggen dat warm water geen probleem moet zijn, want als er iets in Bolivia is, dan is het wel water en zonneschijn. Dus lekker gedoucht en wederom prima gegeten. 's Avonds wat bieries en wijn gedronken en gepraat met Ingrid en een Chileense, die aan het strijden waren over wie het meest crackste land had. De Chileense kon geen engels en de Braziliaanse kon allebei. Ingrid vertaalde dus dat was ideaal Spaans leren.

De derde dag vroeg opgestaan, want we moesten nog een heel eind rijden voordat we in Uyuni aankwamen. Het had 's nachts heel hard geregend dus de wegen waren nogal naar de tering en dat zorgde ervoor dat de bestuurder in een greppel terechtkwam. Met een beetje denkwerk en ene hoop skills, waren we er zo weer uit en kwamen we aan bij het treinkerkhof. Hier hadden Karlijn en ik wel een hele middag kunnen besteden, want het was er zo vet. Mooie foto's gemaakt. En door naar Salar de Uyuni! In Uyuni eerst naar een plaatselijk marktje gegaan en daar onze eerste indrukken gekregen van het plaatselijke geld. 1 euro is 9 bolivianen, een hostel is bijvoorbeeld 35 bolivianen, 4 euro. Prachtig, alleen heeft het drie nadelen: 1. De grootste hippies (degene zonder geld), zijn waar jij ook bent. 2. Je gaat als een gek spullen (voornamelijk eten) kopen. 3. Je kan je lachen niet inhouden als je weer koopt wat schandalig goedkoop is (80 cent voor een pakje peuken, 2 euro voor een pizza).

Vervolgens de zoutvlakte op. Wederom een hoogtepuntje. Je kan er niet zijn zonder zonnebril, alles is zo wit. Daar wat optisch gekke fotografie geprobeerd, lunch gegeten en eindeloos om me heen gekeken. De foto's zijn vele vetter dan het verhaal.

In Uyuni hostel gezocht, even geinternet en 's avond uit eten gegaan. Ik was al kapot, maar na het eten helemaal. Zeker toen er hippies binnenkwamen en een stuk expressieve dans gingen doen (en ook nog met de pet langskwamen?!). Ik mocht niet tegen ze schreeuwen van Karlijn.

De Bolivianen zijn een rustiger volk dan de Chilenen en Argentijnen, misschien ook wel traditioneler. Alhoewel dat ook aan de regio kan liggen.

Ik heb twee boeken meegenomen: Norwegian wood en verzameld Waddenzee eilandenwerk. Norwegian wood heb ik al na het eerste hoofdstuk weggelegd, fucking verschrikkelijk. Karlijn heeft het nog wel uitgelezen. (En dan nog zeggen dat die waarschijnlijk beter is :). Het waddenzeewerk vind ik erg goed! Lees niet zoveel, maar houd er erg van. Die zoute lagunes doen me af en toe ook een beetje denken aan de wadden. Dezelfde soort vegetatie en geur!

BZ